Day:	Nederlands
Page:

Saturday 29-Oct-2005 (day 21)

Pas om 08.30 ging ik de eetzaal in om te ontbijten.

Op deze dag wilde ik iets speciaals voor iemand doen.

Ik vroeg bij de balie of de markt ver was en of ik misschien met een betjak naar toe kon gaan. De dienstdoende receptioniste vertelde me dat de markt echt niet ver was en dat een betjak me er zeker heen kon brengen.

Ik stapte uit het hotel en vroeg aan de eerste de beste betjak man die ik tegen kwam hoeveel het kostte om me naar de markt te rijden.

Eigenlijk deed de prijs er niet toe want ik wilde er persé heen gaan.

De betjak man was een vriendelijke persoon. Omdat ik ook wat van Malang wilde zien had ik besloten om de terugweg naar het hotel lopend te doen. Daarom noteerde ik de straatnamen waar we in reden, zodat ik later precies wist hoe ik lopen moest.

Eerst de Jl. Jaksa Agung Sarrarto, Continuedens de Jend Basuki Rachmat en dan de Kuhuripan. Op het einde van de laatste straat stopte de betjak man en zei tegen mij: "Kijk, hier is een markt, maar daar verderop, links de hoek om, is de grote markt".

Ik keek om me heen maar zag nergens een bloemenzaak om bloemen te kopen.

Een passerende vrouw hield ik aan en vroeg haar waar ik nu strooibloemen kopen kon. Heel bedenkelijk keek ze me aan en zei toen:
"Hier zijn geen strooibloemen te koop, maar als U naar de grote markt gaat wel, maar dat is te ver om naar toe te lopen". Ja daar stond ik dan, een vreemde in een grote stad, heg noch steg wetende. Een andere betjak man had mijn vraag gehoord en zei tegen me dat hij me wel voor Rp.30.000 er heen wilde fietsen. Nou dacht ik, ben ik blij dat ik niet lopen ging, want hij vroeg meer dan de eerste. Ik accepteerde zijn aanbod.

Op de grote markt was iedereen mij zéér behulpzaam, zelfs werd ik door iemand helemaal naar de bloemenzaak gebracht. Ik kocht de bloemen.

Bloemstalletje met strooibloemen

Ik wist dat ik een viersprong midden in de stad moest uitkiezen om de strooibloemen te strooien ter nagedachtenis aan zijn moeder, zoals ik dat aan mijn vriend Hans had beloofd. Op de plaats waar ik me toen bevond was de drukste straat van Malang.

Maar er was ook een viersprong. Zomaar bloemen strooien midden tussen het verkeer was om moeilijkheden vragen dacht ik. Ook wist ik niet of het op deze plaats wel toegestaan was met het drukke verkeer. Gelukkig was er ter plaatse een politiedependance met 6 agenten erin. Ik stapte de dependance binnen en vroeg wie er Engels sprak.

Tegen degene die het sprak, vertelde ik wat ik graag zou willen doen.

Mijn hele zak met strooibloemen werd doorzocht of er niets anders in zat, dan alleen maar bloemen. Toen de agent hiervan overtuigd was, ging hij naar het gedeelte waar 2 in rang hogere agenten apart zaten. Ik denk dat hij mijn verhaal aan hun had verteld.

Toen hij terug kwam vroeg hij aan een andere agent of hij mee wilde komen en met z'n drietjes liepen we naar het kruispunt toe. De agent vroeg me waar ik precies wilde strooien. Ik zei tegen hem dat ik het liefst precies in het midden strooien wilde, maar bang was voor het rijdende verkeer.

De 2 agenten stopten toen het hele verkeer, zodat het hele kruispunt vrij voor me was.

Ik strooide toen de bloemen voor de moeder van mijn vriend en sprak ook nog daarbij passende begroetingswoorden. Toen ik weer naar de kant ging, vroegen de agenten me of ik echt gereed was. Toen ik hun vraag met "ja" beantwoord had, mocht al het verkeer weer van hun rijden.

Zo iets moois zal ik niet vlug meer vergeten in mijn leven.

De strooiplaats van de bloemen voor Hans zijn moeder.

Na het strooien van de bloemen wandelde ik nog even rond op de markt.

Plotseling zag ik een wreed tafereel. Hanen werden in een te klein hokje vervoerd.

Hanen Transport

Nu ik toch wist hoe ik naar het hotel terug moest lopen, besloot ik om langzaam die richting op te gaan. Als eerste tijdens mijn wandeling zag ik 2 monteurs van een winkel waar ze compressoren verkochten, worstelden met een nieuwe aircompressor, welke door een Diesel hulpmotor aangedreven werd. Eerst werd de pers direct gemonteerd op de zuiger, wat natuurlijk het zgn surgen op zal leveren. Toen pasten de voor gebogen leidingen niet meer. Na 1 uur te hebben gezwoegd is het toch gelukt. Maar bij het opdrukken van het buffervat, liep deze weg. Weer vertraging. Het leek net een komische film voor mij.

Nieuwe luchtcompressor

Net als in de andere grote steden waar ik in Indonesië geweest was, trof je ook hier een massa bromfietsen aan. Volgens mij waren er ook veel brommers bij met meer dan 50 cc cilinder inhoud.

Allemaal bromfietsen

Omdat het bij de grote markt ontzettend druk was, stroomde het verkeer niet door.

Deze agent had dan ook zijn handen vol aan het regelen van het verkeer

Verkeersagent

Om even uit de zon te blijven wandelde ik maar naar het park, want daar was het mogelijk om in de schaduw van de bomen een zitplaats te vinden.

Maar zodra ik daar binnen was, kwam een meisje naar me toe. De bedoeling van haar was, om me een enquête lijst te laten invullen. Helaas waren de vragen in het Bahasa gesteld, die ik niet spreek en het meisje sprak geen Engels. Leuk nam ze van me afscheid.

Aardig schoolmeisje

Toen ik dan eindelijk zat kwam er iets wat ik al jaren niet meer gezien had.

Het bekende "Topeng Monyet" zag ik weer eens. Ik genoot er wel van, zolang het maar geen dieren mishandeling was.

Topeng Monyet

"Topeng Monyet" is een vertoning waarbij een kleine aap allerlei kunsten vertoont. De dresseur roept "Monyet pake Topeng", dan loopt het aapje rond met een maskertje; "Sarimin ke Pasar" en het aapje, Sarimin, loopt met een mandje rond; "Sarimin bawah Payung" en het aapje loopt met een parasolletje rond, enz.

Ik begon nu wel dorst te krijgen, maar gelukkig was de bekende toko, "Toko Oen", dicht bij het park. Dus even daar wat gedronken. Het Nederlandse spandoek had er altijd gestaan zei de tafel bediende.

Toko Oen Malang

Het avond eten heb ik gewoon in hotel Trio Indah gegeten. Ik bestelde Cap Chai, speciale bami en een Ikan gerecht met witte rijst. De cap chai was lekker, de bami ook wel, maar de rand was keihard. Ik weet niet of dit zo hoorde, heb er niet over geklaagd. De vis had ik nooit gezien

Bij het betalen stond er ook geen vis genoteerd. Ergens was ik wel blij. want mijn ogen waren groter dan mijn maag.

Read Rudy's Guestbook! Place your Comments in Rudy's Guestbook!

Get your own

Share your opinion and questions in the MSN group Reencounter with Indonesia.