Monday 31-Oct-2005 (day 23)
Op deze dag moesten we al om 02.00 uur vertrekken.
Mijn reistas had ik al de avond van te voren ingepakt, mijn wekker had ik op 00.30 ingesteld. Toen deze afging, hoefde ik me alleen nog te douchen en aan te kleden. Mariëlle had aan de receptie gevraagd om op 01.00 iedereen via de hoteltelefoon wakker te bellen. En terwijl ik onder de douche stond ging daarom ook de telefoon.
Met nog een duf hoofd zat ik in de lobby, gelukkig kwam de koffie eraan en had ik iets om langzaam mijn slaap te verdrijven. Opeens kregen we elektriciteit storing en was het pikdonker in het hotel. Paniekerig gegil van de vrouwen, die net onder de douche stonden.
Omdat ik met alles al gereed was, kon ik om al dat geschreeuw lachen. In gedachten zag ik die mensen onder de douche staan, geen water meer enz.
De dienstdoende veiligheidsman, rende naar de Diesel aggregaat om deze te starten, maar er gebeurde niets. En zoals dat zo vaak ging, werd hij zenuwachtig, even op deze knop drukken dan op een andere knop, maar helaas pindakaas en "no go".
De balieman ging hem assisteren en ja hoor het lukte hun beiden om na een minuut of 10 de handel te starten. Ook de vrouwen waren hier blij om, want direct nadat de lampen weer aangingen, hield het angstig gegil ook op.
Ondanks deze valse start was iedereen toch tijdig bij de minibus die ons richting het gebergte zou brengen. Midden in het donker reden we over slechte wegen en nu en dan via bergpaden naar onze uitkijkpunt.
Hoe hoger we in het gebergte kwamen, hoe kouder het werd, maar dat was niet erg, want de airco werd afgezet. Wat wel vervelend was vanwege de aanwezige mist. Want die nam maar toe. Ik hoopte dat de mist maar tijdelijk zou duren, anders hadden we zoveel moeite gedaan en werden we niet ervoor beloond.
| |
Iedereen had het koud
|
Op de plaats waar het busje niet meer verder rijden kon, was het mogelijk om dikke jassen te huren. Wij allen hadden echter ons extra bewapend tegen de kou en hoefden, spijtig voor de verhuurder, geen jassen te huren.
Nu nog de berg opklimmen naar onze uitkijkpunt. Na 10 minuten klimmen, kwamen we eindelijk op onze 2700 meter hooggelegen uitkijkpunt aan.
We waren op tijd op dit uitkijkpunt, maar niet alleen was het mistig doch er was ook een dikke bewolking, waardoor het bekijken van de zonopkomst, geheel in duigen viel.
Na bijna 1 uur wachten was het wel de tijd dat je de zonsopkomst behoorde te zien.
De zon was er wel, alleen zag je hem niet.
Om toch niet geheel met lege handen omtrent deze zonsopkomst terug te komen toch maar een foto genomen
| |
Net een schilderij van Picasso
|
Van dit uitkijkpunt zou je ook de nog werkende vulkaan, die op 3600 m lag, moeten kunnen zien. De naam van deze vulkaan klonk als "de Sameru". De mist was nog steeds aanwezig en tussen de mistflarden door zag je nu en dan deze berg.
Eindelijk hadden we een beetje geluk en zagen we inderdaad de vulkaan nu en dan "puffen".
| |
De puffende vulkaan
|
| |
Puffende vulkaan
|
Na het toch nog kunnen zien van de puffende vulkaan zijn we richting Bromo opgegaan.
Om de krater te bekijken, moest je na een stevige klim nog circa 250 steile treden beklimmen. Dit gedeelte had ik maar overgeslagen, omdat ik van mijn knieën last begon te krijgen. En bleef samen met Mariëlle en Boudien bij de bus wachten.
Op weg naar de pont die ons van Java naar Bali zou varen, was het akelig stil in de bus veel reisgenoten deden nu en dan hun ogen dicht.
Opeens zei Fred: "Ruud, naar wie zwaai je steeds??".
"Ik zie niemand maar dit is al de derde keer dat ik je naar niets zie zwaaien!! "zei hij.
| |
Mariëlle
|
Bij het horen van wat Fred zei, draaide Mariëlle zich lachend om en dacht ook zeker dat ik de zgn tropen kolder te pakken had.
Ik had ze toen uitgelegd dat een zekere "Claudine" bij 1 van de bergen tussen Malang en de veerpont geboren was, maar dat ik de naam van die berg niet meer wist, doch toch aan haar verzoek wilde voldoen, om als ik langs die berg kwam, waar ze geboren was, voor Claudine ernaar te zwaaien. Als ik naar iedere berg zou zwaaien, zou ik ooit naar de juiste berg zwaaien: zodoende.
Ter hoogte van Probolinggo veranderde de natuur drastisch. Vanaf Sumatra tot voor Probolinggo zag je veel groene bomen, nu was dat groen vervangen door een geheel andere natuur. Er stonden wel veel bomen, maar die waren in het algemeen aan de kale kant. Men vertelde me dat de reden hiervoor de regen was. Dit gedeelte van Java was veel droger. Voor mij leek het erop dat de bomen hier last hadden van de zgn "zure regen". De grotendeels kale bomen werden bij Banyuwangi vervangen door eindeloze hoeveelheden klapperbomen.
Bij Ketapang konden we zo de boot op met onze bus. Vlug was ik uitgestapt en teruggelopen, want zomaar weggaan van mijn Java daar had ik geen zin in. Ik had mijn zéér dierbare eiland bedankt voor de mooie momenten die ze gedurende de afgelopen dagen aan me had gegeven.
Daarna moest ik me haasten, want de boot stond vertrekklaar.
Langzaam zag ik door mijn met vocht bedekte ogen mijn Java zich van mij verwijderen.
Na ongeveer een busreis van 2 uren, kwamen we te Lovina aan.
| |
Lovina
|
Eindelijk in onze hotel: Aditya Bungalows.
| |
Receptionist van Aditya Bungalows
|
Nadat mijn reisbagage in mijn kamer gebracht was, had ik eerst een heerlijke douche genomen en daarna was ik richting het restaurant gegaan, waar ik van het heerlijke Balinese eten had genoten.
Share your opinion and questions in the MSN group Reencounter with Indonesia.
Also read the Other Stories in Wahrweb
| 
Get your