Dag:	English
Blad:

Dinsdag 11-10-2005 (dag 3) vervolg

We hadden op dinsdag 11/10 een Betjak toer.

De Betjaks te Sumatra, waren anders opgebouwd dan die op Java.

Door het heuvelachtig terrein, zijn alle Betjaks voorzien van een tweetak 50 cc brandstofmotor. Dit is een 2 slagen motoraandrijving en de bestuurder zit niet achter zijn klant zoals op Java, maar naast zijn klant.

Vanwege de bezuiniging voegt men een overmaat aan olie toe bij de benzine. De afvoergassen die via de knalpijp geloosd werden, bezaten een vieze geur en deze gassen bevatten veel onverbrande koolwaterstoffen waardoor het milieu zwaar verpest werd. Ook voor de gezondheid van de mensen is deze methode van verbranding af te raden. De nabije omgeving zag blauw van de rook.

Ik probeerde dan ook de eerste Betjak te krijgen(wat me ook lukte).

Dit was mijn Betjak maatje en heette Achmed.

Achmed was een vriendelijke knul en sprak wat Engels. Ik had al eerder met hem gesproken. Net zoals veel andere Indonesische mensen was Achmed benieuwd waar ik vandaan kwam. "Anak Betawie"zei ik dan. Dit antwoord lijkt wel een toverwoord te zijn. De mensen voelen dan een soort herkenning in me en deuren gaan wijd open.

Daarna moet ik altijd wel uitleggen wat de reden was dat ik geen Bahasa sprak.

Doch omdat ik een Orang Betawie ben, werd de vriendschapsband nooit verbroken en bleef ik altijd een voorsprong houden tov mijn medereisgenoten.

Hier zit Fred in zijn Betjak.

Nu kan hij nog lachen,maar straks zal hij in de afgassen stroom van mijn Betjak terecht komen!!!

De lokale gids reed met de Betjak van Fred mee

Na een kwartier was hij er het rook happen beu van en gaf de Betjak bestuurder opdracht om ons in te halen. Nu was het mijn beurt om die aromatische geur te inhaleren.Gelukkig had ik slechts 1 Betjak voor me en was dit wel uit te houden. Totaal waren er 12 Betjaks, het was echt geen pretje voor de mensen van achterste Betjak.

Deze gids kwam na de overstroming ramp van de Bohorok rivier in een diep dal terecht.Vrouw en kind overleden bij deze ramp en zijn huis werd totaal vernield.Omdat ik een "anak Betawie" was accepteerde hij mij als een soort vriend en heeft hij me alles verteld over het drama wat hem overkomen was.

De eerste stop van de Betjak toer bij een soort Rijst fabriekje.

Het graan(rijst) wordt op de grond uitgestreken om op deze manier gedroogd te worden en kan daarna een verdere behandeling ondergaan. (scheiden van de korrel en de kaft)

Rijst aanplant van circa 2 maanden.

Het zal nog 1 maand duren voordat deze oogstrijp was.

Hier de nieuwe aanplant.

Om een veld van circa 50 bij 50 meter met de jonge aanplant te vullen, heeft men 1 dag voor nodig. Dit wordt door de vrouwen in bukkende houding uitgevoerd. Hun dagtaak vangt aan om 06.00 uur, hebben even s'middags thé pauze en werken daarna door tot 18.00 uur.

De kunst is om de planten op een rechte lijn neer te zetten met een ondelinge afstand van circa 25 cm aan te houden omdat de jonge aanplant in de breedte zal toenemen. De Tani(boer)bezit geen eigen grond, men past een soort erfpacht toe. De boer mag het land lenen en verbouwen, hoeft er niets voor te betalen, maar moet wel 50% van de oogst aan de eigenaar afstaan. Een veld van 50 bij 50 levert een rijstoogst van 500-600 kg op.

Met de 300 kg die de boer behouden mag kan hij en zijn gezin(of familie) ongeveer 9 maanden van leven. Voor de laatste 3 maanden zal hij rijst moeten kopen bij zijn leenheer, die zijn 300 kg zelf nooit op zal krijgen en het deels verkoopt. De rijken worden dus slapende rijker.

Lees Rudy's Gastenboek! Plaats uw kommentaar in Rudy's Gastenboek!

Haal je eigen

Deel je mening en vragen in de MSN groep Weerzien Met Indonesie.