Dag:	English
Blad:

Dinsdag 18-10-2005 (dag 10)

Vandaag zou het ontbijt om 07.00 uur zijn en het vertrek uit hotel Grand Malindo zou om precies 08.00 uur gebeuren.

Ondanks dat ik mijn reistas al had ingepakt, wilde ik persé om 05.00 uur opstaan.

Ik wilde s'morgens in alle rust nog even de emotionele beelden van Bukittinggi, of eigenlijk moet ik zeggen van Sumatra de revue laten passeren.

Dit eiland waar ik waarschijnlijk nooit meer terug zal keren en die me veel mooie momenten heeft geschonken, waar mijn gevoelens ook gevangen werden vanwege de verhalen met de mensen waar ik mee gesproken had.

De mensen van Bukit Lawang, die geteisterd verder leven moeten, alles waar ze voor geleefd hadden waren ze kwijt geraakt. Het mooie Samosir eiland, een paradijs op aarde, een vreemde man die me als vader beschouwde, zijn kinderen die nu eindelijk dachten dat ze hun opa hadden gezien, de mensen van Bukittinggi waar ik uitgenodigd werd om thee mee te drinken, ondanks dat ze weinig geld hadden.

Mensen, hoe gek het ook klinkt, waar ik op het menselijk vlak veel van geleerd had.

Ik heb iets voor al die mensen kunnen doen, maar ik ben me terdege van bewust dat het slechts een druppel was op een gloeiende plaat.

Bedankt Sumatra dat ik op je bodem mocht vertoeven, bedankt mensen dat jullie me waardig vonden om met me te communiceren.

s'Morgens vroeg om 06. 30 uur werd reeds het vuil in Bukittinggi opgehaald.

De werkwijze is iets anders dan in Europa. In grote betonnen bakken deponeerden de mensen hun afval in. Als de vuilophaal dienst de bakken leegden, deden ze dit door met een patjoel het vuil eerst in rieten manden te scheppen. Daarna werden de manden opgetild en in de vrachtauto geleegd. De mannen die dit deden, hadden geen handschoenen of mondbeschermers. Dit was dus niet alleen een zwaar werk, maar ook zéér ongezond!!!.

Vanuit de bus was het mogelijk om nog even van de laatste momenten van Bukittinggi te genieten.

De rivier nabij Padargerang

De rivier in de buurt van Padargerang zou de laatste stop worden in Sumatra.

De vervuiling van deze kali veel nog mee.

Kepiting (krab) vangen

Deze man probeerde "Kepiting" te zoeken. Deze krabben waren niet voor eigen gebruik maar voor het restaurant dat hier ter plaatse aanwezig was.

Waterval

Het riviertje werd gevoed met een krachtige waterval. Links onder op deze foto is ook de bijrijder van onze bus te zien. Een vriendelijke man van een jaar of 50.

Deed veel voor ons en gaf vaak ook bijzondere inlichtingen over de streek waar we door heen reden. Vandaag op het vliegveld van Padang zullen we van hem afscheid moeten nemen en hem met iets bedanken, voor alles wat hij voor ons had gedaan.

Het geweld van de waterval.

Dit zal de laatste natuur foto worden van Sumatra. Er blijft ons nu nog een rit van 1 uur over om het vliegveld van Padang te bereiken.

Om Sumatra niet te vergeten heb ik van dit mooie eiland een onbetaalbare grond souvenir meegenomen. Een souvenir niet alleen voor mijn collectie maar ook voor het uitstrooien bij mijn ouders. Ze waren nooit meer in staat geweest om hun geliefde land terug te zien.

Vliegveld bewaking

Uiteraard werd het vliegveld goed bewaakt. Deze vriendelijke man was bereid om voor me te poseren, zodat ik echt een laatste foto kan maken van Sumatra. En tevens via deze persoon ook iedereen kan bedanken op Sumatra voor deze mooie en leerzame vakantie op hum eiland.

Om precies 14.00 uur steeg onze vliegtuig van Garuda op: richting Jakarta.

De vlucht zou slechts 1,5 uur duren.

Mijn reisgenoten, waren bekend met het feit waarom ik nooit eerder naar Jakarta afgereisd was. Toen Roeland me zo stilletjes in gedachten zag zitten, kwam hij naar me toe en vroeg of hij misschien me bij mijn bezoek aan mijn oude buurt waar ik een deel van mijn jeugd had doorgebracht me zou vergezellen om als emotionele steun te dienen. Ik apprecieerde zijn aanbod, maar zei tegen hem dat ik het liever alleen wilde doen. Ondertussen naderde het vliegtuig Jakarta, slechts nog 15 minuten te gaan.

Ik weet niet wat er gebeurde, maar ik werd bevangen door een geweldige emotionele huilbui. Eindelijk na 27 December 1949, vertrekkende voor een zgn vakantie zou ik na omzwervingen via Ambon, Nieuw-Guinea, Nederland en de diverse Wereld zeeën weer thuis komen op mijn eiland, in mijn stad. Ik zag de eerste huizen van Jakarta en mijn emoties namen alleen maar toe. Zelfs toen we veilig geland waren, was ik nog niet in staat om mezelf weer tot de orde te roepen, trouwens met geen haar op mijn hoofd zou ik dat gewild hebben. Ik hoorde Mariëlle, onze reisleidster, tegen de groep zeggen dat het voor hun moeilijk te begrijpen was hoe zo'n gebeurtenis voor mij, maar ook voor Mart, die te Soerabaje geboren was, betekende. Ik had samen met Mart afgesproken dat als we voorbij de douane waren en een stukje natuurlijke grond zouden aantreffen van ons eiland Java, dan zouden we eerst de bodem van onze moederland aanraken en haar begroeten. Dit hadden we ook gedaan en vielen daarna snikkend elkaar in de armen, we waren aan de ene kant blij terug te zijn en aan de andere kant hadden we verdriet over iets van ooit!!!

Vliegveld Soekarno-Hatta

Het weerzien met Jakarta: De Soekarno-Hatta vliegveld.

Had weinig tijd over, toch even ook dit moment vastgelegd.

Tijdens de bustocht naar ons hotel Griya Bintang, was ik nog steeds niet terug op deze aarde. Ik probeerde alles wat ik zag in me op te nemen en probeerde iets te herinneren van ooit terug. Helaas was alles anders geworden. Bij binnenkomst van Jakarta zag ik wolkenkrabbers die ik nooit eerder gezien had.

Toen ik eindelijk mijn spullen in mijn hotelkamer had gezet, wilde ik maar 1 ding en dat was alleen de straat op, de lucht van mijn Jakarta insnuiven genieten van iets dat ik niet kan zeggen of beschrijven. Eigenlijk wist ik ook niet of ik iets zocht.

Ik wilde alleen maar blij en gelukkig zijn met het lopen in deze geboortestad van me.

In een moderne warung heb ik sajoer lodeh, telor asin, en saté gegeten. De bekende Java smaak kwam naar boven drijven. Wat zou ik eigenlijk nog meer willen vroeg ik me af????.

Na het eten, heb ik nog gedurende 2 uren op een kruispunt gestaan en alleen maar naar het verkeer gekeken. Ik had geen bijzondere doel. Ik zag veel mensen zich beschermen met een monddoek tegen die vieze uitlaatgassen van de bromfietsen.

Ik had nergens last van, haalde zelfs vaak extra diep adem om het gevoel van weer thuis te zijn ook via mijn luchtwegen in me op te nemen.

Toen ik bij mijn hotel terug kwam heb ik mijn vervoer voor de volgende dag naar de diverse punten in Jakarta geregeld. Van de dienstdoende balie persoon had ik gehoord hoeveel het zou kosten, maar eigenlijk vond ik het te betalen bedrag niet belangrijk, want ik wilde persé naar de "Gang Chaulan" of zoals het tegenwoordig heet: Jalan K. H. Hasyim.

Één van de geüniformeerde bewakers, vertelde me dat zijn vriend een nieuwe auto had en vaker mensen de stad heeft rondgeleid. Samen zijn we naar zijn vriend die avond toe gegaan. De deal werd gesloten voor RP 400. 000 zou hij me gedurende 5 uren overal in Jakarta brengen. Naar de punten die ik graag wilde zien en voor elk uur meer dan de 5 uren zou ik Rp.100.000 bij betalen.

Lees Rudy's Gastenboek! Plaats uw kommentaar in Rudy's Gastenboek!

Haal je eigen

Deel je mening en vragen in de MSN groep Weerzien Met Indonesie.